Inderdaad... dat ik ze nodig heb is niet bepaald het geval. Integendeel... Er slingeren hier in huis al zo'n 35 paar rond. En voor 't afgebeeld modelletje mag het eerst weleens even 25 graden warmer worden. Maar wauw, deze webwinkel verkoopt de meest geweldige schoenen! Nee, ik weet dat is geen reden, ze zijn zo geweldig dat ik nu al twee dagen koortsachtig en watertandend op ieder vrij moment door de collectie schuim, de website in mijn favorieten heb gezet en mezelf gelukkig ondertussen wel aan mijn verstand heb weten te peuteren dat - hoe mooi ook - 279 euro toch echt een beetje veel te overdreven is voor een schoeisel waarop je de laatste trein nooit haalt, al zijn ze dan nog zo mooi.


Het enige wat ik op dit moment nog kan doen is mezelf wegslepen van mijn beeldscherm en me concentreren op alles behalve schoenen. Dat alles uit zelfbehoud, uit het oogpunt van budgetbeheer en in het kader van zelfbeheersing. En vooral ook omdat ik anders straks toch nog in een moment van ultieme vrouwelijke zwakte mijn creditcard uit mijn tas vis, mijn gegevens invoer en.. oeps! Ineens mijn 36ste paar schoenen heb aangeschaft.

Op eigen risico: www.brandos.nl

Labels: daily-routine, mmmooi

Al weken, misschien zelfs wel maanden droom ik van wontonsoep. Ik vond het een poosje geleden in de vriezer van de supermarkt. Kant en klaar, 2 minuutjes magnetronnen en klaar om te smullen. Een van de beste nieuwe ontdekkingen van de eeuw op kant en klaar gebied. En dan zal het net mij overkomen dat die overheerlijke soep een week later uit het assortiment verdwenen lijkt te zijn. Heimelijk stapte ik iedere keer als ik in de super was even langs het diepvriesvak van de wontonsoep. Soms liep ik zelfs speciaal even de supermarkt in, ook als ik verder niets nodig had.Gewoon om te kijken of ze alweer terug was. Maar tevergeefs. De wontonsoep was met de noorderzon vertrokken.

Na weken, zo niet maanden van verlangen besloot ik dat het tijd was voor actie. Op weg door de stad fietste ik langs een andere super. Met heel veel meer soorten boodschappen in het assortiment. Daar moesten ze toch zeker wel mijn favoriete soepje hebben? Dat was toch zeker mijn goed recht? Ik heb immers helemaal niet zo vaak favoriete soepjes. Nee, die heb ik zelden. Maar ook deze supermarkt had mijn liefste soepje niet. En met een avocado en wat broodbeleg verliet ik weer de winkel.

Dat kon maar 1 ding betekenen. Het was tijd voor plan B. Die soep die kon ik zelf wel maken, maar ja... die wontons dan? Dat kan natuurlijk ook best zelf, maar daar had ik niet zo'n trek in. Dus op naar de toko. En jawel, wat ik vermoedde was waar: daar liggen de wontons kant en klaar in het vriesvak. Dus twee pakken in mijn tas, eerst afrekenen natuurlijk, en hop, via de super - niet via het vriesvak van de wontonsoep dit keer maar wel vo0r wat oestersaus, gember, paksoi, oesterzwammen, taugeh en lente-ui - naar huis. En twee uur later zat ik heerlijk op mijn bank intens te genieten van mijn heerlijke - bijna - zelfgemaakte soepie. Ja, ik ben intens gelukkig.

Labels: daily-routine

"Verzamel de meeste tassen..." lees ik het begin van de titel van een reclamemail. Ik lees 'tas' en ik ben weg, heel ver weg. In trance, zo niet ontoerekeningsvatbaar en hoe dan ook niet in staat tot nadenken surf ik naar hardtroze.nl. Volledig impulsief, dwangmatig. De e-mail was niet van Hardtroze. Nee, Hardtroze had er helemaal niets mee te maken. Maar toch ben ik daar. Verhoogde hartslag, zweet in mijn handen, verliefde blik. Ik blader door het assortiment. 50% korting op alles en 10 minuten later heb ik via Ideal mijn akkoord gegeven, transactie voltooid, gefeliciteerd. She with the most bags.... Binnen twee weken wordt mijn aankoop thuisbezorgd. Onverantwoordelijk, impulsief, een gelukzalig gevoel.

Ik ben de stier. En tassen zijn mijn rode lap.

Update 28.01.2010
Ze is er al! En damn.... she's pretty!

Labels: daily-routine

Ik ben verhuisd. En u bent gewaarschuwd: verhuizen is niet leuk. Het is eigenlijk gewoon een &%$#@-klus. Eigenlijk weet u dat al, maar ik wilde het gewoon nu even zeggen. De komende jaren geen verhuizing meer voor mij. Maar de bank is binnen (ja zo'n ding om op te zitten, niks met ING of DSB ervoor), internet doet het en de meeste dozen zijn de woonkamer uit. Mijn werkkamer lijkt meer op een magazijn en mijn inloopkast ziet eruit als een klushut. Maar ik ben verhuisd en ik ben heel erg blij. Het is eigenlijk een beetje of ik in mijn website leef: veel wit, hier en daar wat roze en grijs. Mooie plek, zee van ruimte. Ja het is fijn hier. Fijn in mijn huis en fijn in mijn hoofd. Clichés zijn ... inderdaad! Heel erg waar.

Labels: daily-routine

Vanmiddag was ik bij een soort-van-voorstelling. Een offline weblog van Eva Meijer en Miriam Reeders. Het was in het Scheltema Complex Leiden en het was een hele fijne, mooie middag. Een middag waarin kleine dingen groot worden en waarin grote dingen in kleine tot uiting komen. Geen voetstuk, geen podium, maar juist door de dingen te laten zijn wat ze zijn.

Eva en Miriam lazen voor uit eigen werk en ze hadden kunstenaressen en een filosofe op bezoek die ook wat over hun werk vertelden. En Eva zong ook nog een paar van haar prachtige liedjes. Meezingen wilde ik wel, maar durfde ik niet. Dat heb ik onderweg op de fiets van het station naar huis gedaan. Toen Eva via mijn iPod in mijn oren nog een keer haar liedje zong. Terwijl niemand het hoorde, behalve ik.

>> Eva Meijer
>> Miriam Reeders

Labels: daily-routine, inspiration

Een dagje beroepsmatig door de provincie crossen met als gevolg:
- een angstaanjagende tik op de heenweg;
- geen tik meer te bekennen op de terugweg;
- een kleine bijna-aanvaring met de heg;
- sightseeing Soest, Amersfoort en De Bilt;
- 4 U-turns en 2 straatjes keren;
- vuilnismannen afsnijden om vervolgens de verkeerde afslag in te rijden;
- 10.000 duppies in de parkeerautomaat;
- en als klap op de vuurpijl tegen beter weten in voor de zoveelste met de kant zonder klepje bij de pomp parkeren.

Maar het is goed. We leven nog. En de auto ook. En we hebben geen schade, maar wel veel plezier gehad. En we hebben de weg gevonden. En nog wel meer dan een ook! En we hadden Kyteman in de CD-speler. En de tank is weer vol.

Labels: daily-routine

Ik wou vandaag zo graag de mooiste woorden van de wereld schrijven. De prachtigste zinnen die ooit zijn gemaakt. Maar ja, als je dat wilt dan blijft je blaadje wit. Zo gaan die dingen.

Labels: daily-routine, gedacht

Voor de tweede achtereenvolgende dag betrap ik me erop dat ik aan het avondeten wil beginnen met behulp van twee vorken. Niets in het nadeel van de vorken in kwestie, maar mes en vork eet over het algemeen toch handiger. Iemand enig idee of dit iets zegt over mijn geestestoestand?

Eet smakelijk!

Labels: daily-routine

Mijn oma, mijn lieve oude warrige oma. Op de dag van het begin van de lente was het eindelijk genoeg. Eigenlijk was het al eerder genoeg, maar haar lichaam werkte niet mee. Haar lijf was op, haar hoofd wilde niet meer, maar het lichaam bleef leven. Zelfs toen het in haar bovenkamertje kortsluiting maakte, zelfs toen wilde haar lichaam niet meewerken. De vrouwen in mijn familie zijn sterk en worden oud. Misschien soms wel een beetje te oud.

Ontzonken aan de tijd, ze was al ontzonken toen ze nog leefde. Nu is ze er niet meer, en ik wist niet dat het zoveel verdriet zou doen. Ik dacht dat het goed was, en dat goed niet zoveel pijn zou doen. Niet zoveel tranen hoefde te kosten. Maar dat doet het wel.

Ik kan me niet voorstellen dat ze nooit meer zal zeggen "ach het gaat wel, ik ben nu eenmaal oud". Dat ik haar nooit meer over mijn voor haar zo onbegrijpelijke moderne leven kan vertellen. Ineens hakt het verlies dat al jaren geleden in gang werd gezet er als een mokerslag in. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ze er nooit meer zal zijn, klein en oud met haar prachtige volle grijze knot in haar haren. Een oma zoals een oma bedoeld is. Klein te wezen in haar grote uitgezakte leunstoel.

Oma is te oud geworden. Dat zijn haar woorden en ik ben het met haar eens. Al haar dierbare leeftijdgenoten waren haar voorgegaan. 93 jaar werd ze. Ze wilde niet meer, maar maakte zich druk om de vraag of ze wel in de hemel zou komen. Wij waren het er unaniem over eens dat ze zich daar niet druk over hoefde te maken. Dat het wel belachelijk rustig moest zijn in een hemel waar zij niet welkom is. Inmiddels is ze er aangekomen, als haar hemel bestaat. En ik wil graag geloven dat dat zo is. En dat haar dierbaren haar daar met open armen ontvangen.


Ik hoef mij niets meer af te vragen.
Langzaam vervaagt het onderscheid
tussen de nachten en de dagen.
Ik ben ontzonken aan de tijd.

(uit het gedicht Summa van Jean Pierre Rawie)

Labels: daily-routine

Het uiterlijk van mijn weblog stoorde me al enige tijd behoorlijk, maar wat ik wilde leek ik niet te kunnen maken, of... ik leek het wel te kunnen maken maar vervolgens was mijn ontwerp met geen mogelijkheid in Blogger te krijgen. Tot ik eens een zaterdagje de tijd nam om alles stap voor stap nog eens goed na te gaan en op te bouwen. En dat was dus vandaag. En met succes, denk ik.

Mijn nieuwe log: een nieuwe lente en een nieuw geluid. Of ehhhh... in dit geval: beeld! En nu eens kijken of ik daardoor ook weer meer zin in schrijven krijg!

Labels: daily-routine

Wie eigen baas is krijgt geen kerstpakket. Wie eigen baas is bepaalt een heleboel zelf, maar betaalt ook een heleboel zelf. Dus ik ging vandaag naar de boekwinkel om boeken uit te zoeken. Boeken zijn voor mij rijkdom. Met een paar ongelezen verse boeken op mijn nachtkastje voel ik mij rijk. Ik kan natuurlijk lid worden van de bieb, maar dat is toch anders, dan krijg je boeken waarvan al duizenden mensen de oren om hebben gevouwen, de bladzijden zijn vergeeld en de rug is veelgevouwen. In sommige boeken zitten zelfs snotjes en andere viezigheden. Biebboeken vind ik vaak - uiteraard geheel onterecht - viezig en onhygiënisch. En niet onbelangrijk: niet rijk. Ja! Het hebben van een mooi boek is een voorrecht. En aangezien ik geen kerstpakket krijg, toog ik vandaag naar de boekwinkel.

Ik begon bij Broese. Eén van de winkels van het grote Selexyz imperium. Ik weet niet. Maar sinds het Selexys is geworden vind ik het minder. De kwaliteit van de winkel is nog precies hetzelfde, het aanbod nog even uitgebreid, maar ik vind het jammer... Selexyz. En rond Sinterklaas en kerst en in het weekend zijn de rijen er altijd lang. Dus toen ik een uurtje dolend door Broese had gelopen - want geen winkel in Utrecht evenaart uiteindelijk hun aanbod - twee boeken had gevonden die ik wilde hebben en naar de rij keek dacht ik: "ja dahaaag!". Rijen tot aan de andere kant van de winkel. Ik legde mijn boeken terug en liep de winkel uit. Naar de Lijnmarkt. Naar de Literaire Boekhandel, een relatief klein zaakje met uiteraard een kleiner assortiment, maar toch nog best heel veel. Ik keek naar de rij: acceptabel. Ik zocht mijn boeken: aanwezig. Ik zocht nog wat verder en besloot uiteindelijk dat ik drie boeken mocht hebben. Ik rekende af en het meisje veronderstelde: het zijn cadeautjes. Ik glimlachte en zei: "Nee, ze zijn voor mezelf". Ze glimlachte en prompt keken haar collega's bewonderend van de boeken naar mij: dat was nog eens wat! Iemand die zichzelf in deze tijden gewoon drie boeken cadeau deed. En gewoon met geld afrekenen ook nog, in plaats van met boekenbonnen. Ja, ik zag de bewondering in hun ogen. En ik voelde me goed en lekker en blij. Ik kreeg er toch een papiertje om, voor tegen het beschadigen. En ik liep met een groot gevoel van rijkdom de winkel uit, met drie nieuwe boeken de wijde wereld weer in. Naar huis, uit de koopgekte. Naar de bank, naar de thee.

Gekocht:
- Platform van Michel Houellebecq
- De nacht voor de scheiding van Sandor Marai
- Een verhaal van liefde en duisternis van Amos Oz

Labels: daily-routine

Geen afstand van je oude kleren kunnen doen. Ken je dat? Die oude broek, die je nooit meer draagt, die volledig out of fashion is en je gevoel voor mode vertelt je ook instinctief dat het wel nooit meer mode zal worden, en als het al weer in de mode komt, dan is het vast lang lang nadat jij al veel te oud bent om nog zulke broeken te dragen. Maar soms ben je eigenwijs. Trek je die oude, veel te versleten en vreselijk ouderwetse broek aan. Veel te strak om de heupen. Modelletje beter van niet.

Zo kan dat ook met gedrag. Zo 2004 of ouder en toch komt het ineens weer boven. Het paste niet, de context was er niet meer naar, je bent die tijd echt ver voorbij en je gevoel vertelt je ook instinctief dat je dat maar beter nooit meer kunt voelen. En als je dat dan toch doet, dan voelt het als een slechte verkleedpartij. Alsof je even iemand anders was. Het staat je niet. De kleur is vaal en het motief achterhaald. Het is versleten tot op de draad en toch kon je de verleiding niet weerstaan en moest je het in een onbewaakt moment even passen. En dat was niet zo slim, want je wist dat het je niet meer passen zou. Je schaamde je behoorlijk dood. Want inderdaad... het was een modelletje beter van niet!

Labels: daily-routine

Volgende week neem ik afscheid. Na jaren voor een baas gewerkt te hebben, neem ik eindelijk de stap waar ik al een tijd van droom: ik begin voor mezelf. Ik ga als zelfstandig meissie culturele projecten organiseren en bedenken. Of bedenken en organiseren, want dat is logischer. Ik vind het heel spannend, en in afscheid nemen ben ik nooit goed geweest. Maar als dat eenmaal achter de rug is, vind ik het ook heel erg leuk. Ik heb al een atelier, in de stad waar mijn hart ligt, en ik heb al leuke mensen om me heen en leuke dingen te doen. Ik ga mooie dingen maken. Ik ga realiseren waar ik ooit alleen maar van kon dromen. Ik kies voor mezelf en het grote onbekende, ik sla mijn vleugels uit, ik ga vliegen. En ik hoop dat ik niet val.

Labels: daily-routine

Breekbaar zit ze in een stoel. Ze weet wie ik ben en ze geeft me een warme liefdevolle zoen. Ze praat maar weinig. Ze maakt niets mee. Ze zit voor het raam in haar stoel en staart stilletjes naar buiten. Mooi uitzicht heeft ze. Vindt ze zelf. Zo heeft ze wat te kijken. Ze heeft pijn in haar hoofd. Steken. Het doet pijn en het is psychisch zeggen de zusters, zegt zij. Ze heeft pijn in haar rug. Ik probeer met haar te praten maar ik weet niet wat ik moet zeggen. Haar hoofd werkt niet meer zo goed en ze weet het. Mijn hoofd is niet goed. Ik zeg dat dat niet zo erg is als je al 92 jaar met hetzelfde hoofd door het leven gaat. Ze wou dat ze haar hoofd eraf kon schroeven zegt ze. Maar ik zeg dat dat wel een beetje raar zou staan. Ik voel me niet goed zegt ze. Ik zeg dat ik zou willen dat ik wat voor haar kon doen. Wil ze misschien een kopje koffie? Ja lekker zegt ze. Bij de eerste slok trekt ze een vies gezicht. Ze zet haar kopje neer en frunnikt aan haar haar. Zit niet goed zegt ze. Maar de kapper wil het er niet af knippen. Zonde van haar haar zegt de kapper, zegt ze. Ik haal haar speld uit haar haar. Dat is beter. Even later grijpt ze weer naar haar hoofd. Het steekt zegt ze. Maar dat is psychisch, zeggen de zusters. Ik zeg dat psychisch ook pijn kan doen. Ze kijkt ongelukkig voor haar uit. Ik vergeet dingen, zegt ze. Ik zeg dat dat niet erg is. Ze neemt een slokje koffie en trekt een vies gezicht. Ze was alweer vergeten dat ze dat niet lekker vond. De zuster komt binnen met haar pilletjes. Ze vraagt of oma straks niet wat wil eten. Een pakje vla misschien? Ze is nooit een papmens geweest, zegt ze. We nemen afscheid. Ik ben stil. Ik pak haar broze schouders. Haar lijf dat ooit misschien wel honderd woog, weegt nu maar nauwelijks 45 kilo. Ik geef haar een knuffel en zeg tot snel. Ik voel een brok in mijn keel en hoop dat ze de volgende keer nog levend is. We lopen de kamer uit. Ze is ons weer vergeten.

Labels: daily-routine

Er stond een trein op het station. Het bord zei Moskwa. Moskwa via Prahue, Kobenhavn en Warshaw en Berlin. Niet in die volgorde, maar dat maakt niet uit. Mijn trein denderde Utrecht Centraal binnen en aan de andere kant stond die tot de verbeelding sprekende trein. Stel je voor dat ik daar nu in zou stappen. Het leek me machtig, mythisch. Heerlijk ook om zomaar in een trein te stappen en niet aan morgen hoeven denken. Ik denk dat de gedachte in te stappen zelfs even echt door mijn gedachten schoot, want ik herinner me dat ik dacht: nee kan niet. Ik moet morgen belangrijke dingen doen.

Ik stapte mijn trein uit, op weg naar de stationshal nog even dicht langs die andere trein, alsof ik dan kon voelen waar die trein heen ging. Alsof een stukje van mij meeging. Waar hij zou zijn als dit stukje eenmaal uit mijn vingers zou komen? Warshaw? Prahue? Moskwa?...

Labels: daily-routine

Het is stil in mijn hoofd. Enkele decimeters lager gaat mijn hart als een razende tekeer. Alles wat ik hoor is het bonken van mijn hart en het suizen van mijn bloed. Dit is het moment. Het uur van de waarheid. Ik ga me bewijzen. Ik heb een ding te doen. Niet alleen, nee gelukkig niet alleen! Maar de touwtjes zijn in mijn handen. En ik mag ze niet laten glippen, nee! Ik zal ze niet laten glippen, ik hou ze stevig vast, vieren en straktrekken. Er ontstaat een mantra in mijn hoofd. De twijfel maakt plaats voor geloof en energie.

Dit is wat ik wilde. Maar wil ik het echt? Is dit leuk? Ja dit is leuk. Dit is wat ik wil. Wil ik het echt? Ja want dit is leuk. Ik wil het. Ik wil het! Dit is wat ik wil. Dit wil ik! Is leuk! Dit is leuk! Ja! Ik wil het. Ja! Ik wil het echt!

Labels: daily-routine

Amersfoort bestaat volgend jaar 750 jaar en daarom heeft de organisatie Amersfoort750 de Surprisebox in het leven geroepen. Vario Mundo (mijn werk) heeft hier samen met Scholen in de Kunst het project De Omweg van Amersfoort ingediend in de categorie 'jeugd'. En nu? Nu hebben wij heel hard stemmen nodig zodat ons project wint! Stemmen kan tussen 26 mei en 8 juni 2008. De winnende projecten krijgen ? 25.000,- zodat ze kunnen worden uitgevoerd.

Help ons en ga naar de website www.amersfoort750.nl/surprisebox en stem op De Omweg van Amersfoort, dan maken de basisschoolleerlingen van Amersfoort de leukste omweg van je leven!

Mijn dank is groot en eeuwig!

Labels: daily-routine

Of het de warmte is weet ik niet, maar vandaag observeer ik mensen, mensen die worstelen met de plotselinge temperatuurstijgingen. Overal gedesoriënteerd, over wat ze aan moeten trekken. Ikzelf niet in de laatste plaats. Ik draag een lange broek en een korte mouwentruitje. Toch nog te warm. Om me heen zag ik vandaag te strakke kleding zomerkleding en te warm geklede mensen zoals ik. Bij de zomermensen wintervet nog blubberend onder vervaagde printjes van twee zomers geleden. De wintermensen lijden onder hun kledingkeuze van vanochtend. Morgen doe ik het anders, zie ik ze denken.

Een man fietst langs in een veel te strak gestreept korte mouwen overhemd. Zijn knoopjes staan gespannen en het lijkt alsof ze elk moment van zijn blouse kunnen springen. Een meisje leunt wachtend tegen de leuning van de stationstrap. Haar heupvet bubbelt er overheen. Ja, over de leuning. Geen gezicht, maar best schattig. Ik glimlach. "Wees lief voor jezelf en koop iets nieuws", denk ik in gedachten. Morgen ga ik het eindelijk proberen: een zomerjurkje. Ik let goed op wat ik aantrek. Ik heb geleerd vandaag.

Labels: daily-routine

Zomertijd. Een hoopgevend woord. Ja ik vind het heerlijk dat de avonden weer langer worden en het woord 'zomertijd' is een stuk hoopgevender dan haar tegenhanger: de wintertijd. Herinneringen aan lange zomeravonden op het terras en zonovergoten lentedagen komen boven. Ik hou van de zomer en de zomertijd is een voorbode.

Maar... de lol van het vroeg opstaan vergaat me toch altijd een beetje als ik 't vergeten ben van de zomertijd. Sta je braaf en uitgeslapen om 10.00 uur 's zondagochtends naast je bed, kom je er een half uur later achter dat het al half twaalf is. Zo dapper wakker wordend met een hele vrije dag voor de boeg, waarin je allemaal leuke en zinnige dingen wil gaan doen en er dan achterkomen dat de tijd een uur van je zondag heeft afgesnoept, dat is toch altijd even slikken.

Labels: daily-routine

U ziet het: een nieuw ontwerp naar aanleiding van de vorige post. 't Ging kriebelen. Het moest weer even anders...
Ik geloof dat ik best tevreden ben, best, dus nog niet helemaal. En dus bestaat de kans dat het hier binnenkort weer anders is. Een beetje. Of een heleboel.

Labels: daily-routine

Wie bepaalt het eigenlijk? Of je mooi bent? Mooi zit in een klein hoekje. En soms springt het eruit. En dat gebeurt niet op een website waar je twee voordelige fotootjes van jezelf inlevert, je lengte en gewicht bij elkaar liegt en waar je dan vervolgens bij de gratie van een beoordelingscomité op mag staan als lustobject teneinde een date te scoren met een ander persoon die ook voordelig op de foto staat. Ik ben niet altijd even mooi. Ik kan foto's opsturen waarmee ik word toegelaten op die site, maar ik heb er ook een boel waarmee ik direct zou worden afgewezen.

U begrijpt het al: dit gaat over mooie mensen punt com. Die nieuwe datingsite voor mensen met een knap koppie. Want mooie mensen, die term die bewaar ik liever voor een andere categorie mensen op deze wereld. Goed... die datingsite dus, waar je als knappe m/v eindelijk de ware tegen kunt komen, want ooh! wat heb je het als knap koppie moeilijk. Je word constant lastig gevallen door minder knappe koppen en daarom is het een tantaluskwelling om de ware te vinden. En jij, als knap koppie, hebt natuurlijk recht op een andere knapperd. Iemand die niet voor jou onder doet. Een knappe wederhelft die begrijpt hoe moeilijk het is om als knappe kop aan een date te komen van jouw kaliber. En al die lelijkerds... dat is alleen maar ballast. Je zou er gek van worden!

Nu schijnt de site met een probleem te kampen: er zijn te weinig knappe mannen. Ik heb dat fenomeen getracht te doorgronden. Het panel dat mensen op hun knapfactor beoordeelt, bestaat - surprise! - hoofdzakelijk uit mannen. Ongetwijfeld mannen die op (knappe) vrouwen vallen en daarom anders naar mannen kijken. Ongetwijfeld mannen die al die knappe vrouwen het liefst voor zichzelf houden en de concurrentie graag zien vertrekken. Ik neem tenminste aan dat het panel zelf ook in de knappe-koppenvijver vist, want waarom zou je beoordelen als je er zelf niet van mag snoepen. Volgt u me nog?...

Daarnaast zou het zo kunnen zijn dat zich meer vrouwen dan mannen opgeven. Want vrouwen zijn - ondanks de wonderlijke introductie van de metroman enkele jaren geleden - over het algemeen toch meer op uiterlijk gefocust. Bovendien hebben vrouwen bevestiging nodig. Veel bevestiging. Knap bestaat immers bij de gratie van de buitenwereld, zelf zie je toch altijd dat vetgrammetje teveel. Dus ik denk dat vrouwen sneller geneigd zijn te vallen voor het knappe-koppenconcept. Dat mannen in die zin gewoon net even een stukkie slimmer, of ongevoeliger zijn. Zij lopen in de kroeg toch wel hun lul achterna. Daar helpt geen site aan. Dat is de jager in de man.

En dan: wat beweegt een mens om zich in te schrijven op een knappe-koppen-datingsite? Hoe wanhopig ben je dan? Stel je voor zeg, ik zou het mezelf niet aan doen! Straks word je afgewezen! Stel je voor dat ze dat in de kroeg doen: "Sorry mop, je komt er niet in, je bent niet knap genoeg!" Dat neigt op zijn minst naar discriminatie en neo neo neo fascisme! Alleen de übermensch is goed genoeg...

Nee, mooie mensen... zijn dat niet mensen met uitstraling? Mensen met karakter? Mensen die je aan het lachen maken op de fiets omdat zij zo vrolijk kijken? Mooie mensen, zij die een onbekende gedag durven zeggen, zij die de deur voor je openhouden, zij die je aankijken in plaats van hun blik afwenden. Zij die zich bekommeren om de mensen om zich heen, en dan niet meteen met geld voor goeie doelen, maar gewoon! Met een beetje vriendelijkheid. Dat zijn mooie mensen. Daar wordt de wereld mooier van!
Amen.

Labels: daily-routine, mmmooi

Natuurlijk wordt dit jaar leuker dan alle jaren tevoren. Natuurlijk worden wij gelukkiger dan we ooit zijn geweest en er zal geen oorlog meer zijn maar overal vrede. We stoppen allemaal met roken en drinken en we gaan meer sporten. Sonja hebben we niet meer nodig, we zullen gezond zijn. En lief voor elkaar. Voor mens en dier. We zullen het fijn hebben, ambities waarmaken, mooie nieuwe banen vinden of prachtige dingen voor onszelf gaan doen. Minder stress, meer fun. Ik wens het iedereen toe. En mezelf ook trouwens. Dromen en wensen moeten blijven! Zonder die dingen zou het bestaan maar saai worden. Dus hou je dromen en wensen vast, realiseer ze als je de kans ziet. Wees lief voor een ander maar vooral voor jezelf. En soms streng. Als dat nodig is. Amen.

P.S. Een heel gelukkig nieuwjaar en moge al je wensen uitkomen!
P.P.S. En laten we stoppen met stoppen, want verdergaan is zoveel leuker!

Labels: daily-routine

Zaterdagochtend, op tijd wakker. De zon schijnt, de lucht strakblauw. De binnenplaats waaraan ik woon is al drie dagen wit. Vanochtend speelt de zon met de bevroren en besneeuwde takken. Het is prachtig, puur en sereen. Ik word er een beetje verdrietig van, of eigenlijk: ontroerd. Een verdwaalde traan rolt over mijn wang. Ik zou dit graag met iemand delen, samen op de bank met een dampende kop koffie naar het uitzicht kijken, met een dikke trui en van die geitenwollensokken. Lekker warm tegen elkaar aan onder een dekentje. En daarna een stevig sneeuwballengevecht en chocomel met rum.

Labels: daily-routine

Ik verzamel, net als de gemiddelde Nederlander waarschijnlijk, zo ontzettend veel troep. Het verschil is alleen dat ik - in tegenstelling tot de gemiddelde Nederlander - op pak 'em beet 35 vierkante meter moet leven. Dat, in combinatie met de troep, maakt me soms wat moedeloos. Ik laat het lang versloffen en verstoffen tot het echt niet meer kan.

Ik herinner me dat ik twee jaar geleden al eens 15 vuilniszakken de deur uit deed en nu heb ik het gevoel dat ik weer van voor af aan kan beginnen. Dingen die ik toen waardevol leken, staan nu vreselijk in de weg. "Weg ermee!" is dan ook mijn eerste reactie. Maar ik ben een beetje bang voor de gevolgen van mijn grote najaarsschoonmaak. Ervaring leert namelijk dat de troep eerst groter wordt, voordat 'ie weer een beetje tot normale proporties slinkt. Maar aangezien het zo schijnt te zijn dat rust in je huis ook rust in je hoofd brengt, heb ik besloten door te zetten. Voor het nieuwe jaar heb ik plannen, en voor die plannen is rust in mijn huis en hoofd erg welkom. Rust en ruimte.

Dus ik begin met uitzoeken, opstapelen wat wegkan. Ik probeer me niet teveel aan spullen te hechten en ben streng. Sommige dingen moeten weg. Ze moeten het veld ruimen. Letterlijk. Ruimen! Ik vrees dat het meer gaat worden naarmate ik vorder in mijn acties. Dat ik strenger word en meer chaos schep dan me lief is. Maar na de chaos, na de chaos komt de rust en de ruimte.

Labels: daily-routine

Er zit iets in mijn hoofd
maar ik kan het niet duiden.
Er zit iets in mijn buik
en het zit in de weg.
Er zit iets in mijn keel
moet ik lachen of huilen?
Er broeit iets, het wordt tijd
dat mijn ei wordt gelegd.

Labels: daily-routine

Labels: daily-routine, imaginary

Het is kennelijk weer tijd voor feestjes nu de herfst is geland. Tijd om gezellig bij elkaar te kruipen, een drankje te drinken. Of twee. En te vieren, veel te vieren. Ik heb namelijk zes uitnodigingen voor feestjes in mijn mailbox. Met niet mis te verstane titels: PARTY, FEEST, Er is weer een feestje. In mijn mailbox is het zogezegd één groot feest!

Dat wordt nog gezellig. En dan drinken we. En dan vieren we feest. En dan zijn we melancholisch omdat een vriendinnetje voor heel veel maanden vertrekt. En dan stel ik gerust, dat 30 heus zo erg niet is. En dan drinken we er nog eentje. En dan vieren we nog meer feest.

Ja dames en heren, het feestseizoen is weer begonnen. En mijn moeder verricht morgen de officiële opening.

Labels: daily-routine

En toen was er ineens weer die kriebel, die ontzettende drive om de dingen net even anders te doen dan ik gewend was. Het borrelde omhoog en ik wilde acuut ontslag nemen, alle schepen achter me verbranden en alleen nog maar mooie dingen maken. Naar buiten rennen, ervaringen creëren, verrassen en verliefd worden. Verliefd op jou, op haar, op hem, op het leven. Verliefd op de liefde. Ik wilde het leven omarmen en van haar houden zoals ik nog nooit van iemand gehouden had.

Ik rende naar buiten, plukten de madelieven die nog zo dapper stonden te bloeien in oktober. Ik zwaaide naar de ganzen die alweer langzaam op zoek gingen naar het zuiden. Ik begreep ineens dat ik niet het leven leid dat ik zou willen leiden. Dat er nog een heel ander leven parallel aan mijn huidige moest zijn. Dat ik het voor het kiezen heb. Want als ik niet geloof in reïncarnatie, in leven na de dood, het hiernamaals, de hemel of de hel, dan moet het resultaat van dat ongeloof zijn dat ik mijn idealen in dit leven zou moeten nastreven. In het hier en nu. Dat het in wezen nu of nooit was.

Dus ik rende naar buiten, ik gooide mijn haar in de wind en keek met mijn grijsblauwe ogen recht de lichtblauwe lucht in. Ik nam geen ontslag, maar wel een besluit. En ik beloofde mezelf dat ik er alles maar dan ook alles aan zou doen om een groots, gelukkig en heerlijk leven te leiden, met oog voor detail en met gevoel voor verhouding.

Labels: daily-routine

De opdracht: koop zoveel mogelijk suikerklontjes voor 5 euro, bedenk in 5 minuten wat je ermee wilt bouwen en bouw het vervolgens ook in nog 5 minuten. Alle suiker moest op. De reacties van voorbijgangers waren geweldig om te zien. Recht voor de ingang van tent.. Mensen bleven stilstaan, glimlachten en een mevrouw schrok toen ze per ongeluk een klontje uit het 'kunstwerk' schopte. Ze legde het netjes weer terug. De straatvegers deden zelfs even hun vegers omhoog om onze creatie niet meteen te verwoesten. De regen later die dag was ongetwijfeld minder genadig. En zit je binnenkort eens op het betonnen bankje voor tent. en je denkt wat plakt er zo... dan weet je het nu.

Labels: daily-routine, inspiration

Ik zit in de trein van Amersfoort Schothorst naar Rotterdam, rijd vooruit en zit bij het raam. Bij station Amersfoort ploft een grote, brede, lelijke man schuin tegenover me neer. Hij gaat wijdbeens en languit zitten. Hij neemt alle ruimte in, behalve de ruimte waar mijn kleine beentjes netjes naast elkaar op de grond staan. Een volle trein in de spits is geen plek om veel ruimte in te nemen maar sommige mensen hebben er ongekend talent voor. Ik heb geen zin om de lelijke man in zijn kruis te kijken, verbaas me erover hoe ongegeneerd sommige mannen kunnen gaan zitten, laat het vervolgens voor wat het is en verdwijn in mijn krant.

In Utrecht stap ik uit. De grote, brede, lelijke man doet of hij slaapt en neemt totaal niet moeite om zijn benen even opzij te doen, zodat ik als een dame uit kan stappen. Gelukkig heb ik een atletiekverleden en ik neem moeiteloos de horde. Ondertussen vervloek ik de man, alsof hem dat wat kan schelen. Als ik ben uitgestapt zie ik dat hij de kans om mijn plekje te gaan zitten niet aan zich voorbij heeft laten gaan. "Lekker vooruit bij het raam" moet hij gedacht hebben. "Genieten van het uitzicht".

Ik wens de luie lelijkerd in gedachten een fijne reis toe. Met heel veel mensen om zich heen, plekjes innemend zodat hij zich heel erg klein moet maken. En dat alles achteruitrijdend want in Utrecht vertrekt de trein van Amersfoort naar Rotterdam in dezelfde richting als waar hij vandaan kwam.

Labels: daily-routine

Voor deze ene keer doe ik het gewoon, schaamteloos een kopietje plakken.
Omdat ik er zo vreselijk om heb gelachen vanochtend in de trein.




www.foksuk.nl

Labels: daily-routine, inspiration

Vanmiddag moet ik naar een heel klein dorpje. Zo klein - dacht ik aanvankelijk - dat OV9292 het niet eens kent. Maar dat blijkt mee te vallen. Het bestaat. En er is een 'buitengoed', daar had ík nog nooit van gehoord. Landgoed okee, maar buitengoed... nee. Gelukkig mag je er gewoon binnen slapen. Dat is wel zo comfortabel.

Labels: daily-routine

Het is niet mijn gewoonte om over mijn werk te schrijven, maar de dagen zijn geteld en dit is wel heel spannend... een festival, voor een groot deel door mij geprogrammeerd. Nog 2 nachtjes slapen en dan barst het los. En inderdaad: ik vind het vreselijk leuk, maar ook 'doodspannend', zoals ik gister tegen mijn collega zei, want nu ik er zo nauw bij betrokken ben voel ik me ook wel heeeeel verantwoordelijk. En wat als...? Nou ja. U kent het wel.

>> www.kunstkavel.nl

Labels: daily-routine

Uiteindelijk zijn we allemaal sociale dieren, we leven samen, en al is dat niet altijd makkelijk, we varen er wel bij. Je verzamelt zo in de loop der jaren een groepje mensen om je heen die je begrijpen, die jij begrijpt. Waarmee je lacht en huilt, eet en drinkt. Lief en leed deelt, zogezegd.

Een dag met vrienden en andere bekenden op een softbalveld laat weer eens duidelijk blijken hoe fijn het is om zulke vrienden te hebben. Eerst een paar wedstrijdjes spelen, daarna een bbq met bier en een hoop geleuter, gelach en geknuffel en tenslotte dansjes maken op de muziek van je favoriete dj. Uiteindelijk zelfs alleen, maar dat maakt niet uit, want de dansvloer is van jou en het is altijd nog jij en de dj.

Het zijn van die dagen waar mensen gelukkig van worden, waar ik gelukkig van word. En dan kom je aangeschoten en uitgeput thuis en dan realiseer je je ineens dat je nog even had willen zeggen dat je van ze houdt, maar dat je dat vergeten bent. Bij deze alsnog. Maar misschien voldeed 'dag lieverd' ook wel.

Labels: daily-routine

De zon schijnt, mijn hart zingt. En regen is alleen maar water. Ik heb vleugels en schiet moeiteloos door naar de volgende ronde. Het leven is leuk, ik verwacht niets, maar ik ervaar alles. Ik hoef niet beter want het hier en nu is goed voor me. Mijn lijf en ik, wij zijn vrienden, mijn hoofd stelt geen vragen die ik niet wil beantwoorden.

Ik vlieg want ik heb vleugels. Ik dans omdat ik voeten heb, en ritme in mijn lichaam. Mijn hoofd verzint de beste ideeën en we zijn het eens. De tijd is hier.

Ik ben trots, ik zal niet falen. Ik faal niet omdat ik weet dat het goed is wat ik doe. Ik sta achter mezelf, ik sta in voor mezelf. En het is beter zo. Het is goed.

Labels: daily-routine

Texel, Vlieland, Terschelling. Zon, zee, strand en wind. Zwemmen en spelen met de golven. Selfinflatable matjes en juttersbitter. Fietsen, fietsen, fietsen. Romantische zonsondergangen, schreeuwende kinders, schreeuwende pubers. Vlinders, dreadlock koeien en een zeehond. Krabbetjes, schelpen met gaatjes. Campinggaz. Duinen, wad, heide en bos.

10 dagen eilandhoppen in eigen land. Tentje, rugzak en gaan. Van Texel, naar Vlieland, naar Terschelling. Omdat het gewoon eigenlijk prachtig is dichtbij. Als het weer maar meezit, en het zat mee! Ik ben net thuis, asociaal bruin en helemaal uitgerust.

Labels: daily-routine

De tent hangt uit te druipen en het huis is te klein.
De zooi is te groot en de regen te nat.
Buiten is de ruimte groter en de nacht helderder.
De slaap is er diep en het leven simpel.

Een natte tent en stinkende spullen.
Ja. De zooi is te groot en het huis is te klein.

Labels: daily-routine

Een avondje met vriendinnen:

"Saarrr, wil je mijn vriendje hebben? In ruil voor je iPod!" Het komt praktisch uit het niets en okee, het zijn geen breezers, maar ergens zou je denken dat mijn generatie ouder en wijzer is dan dat. De gebreken zijn doorgesproken, de fase van het eerst zien dan geloven aangebroken. En dan gaat 'ie in de uitverkoop. "Maar hij is toch op vakantie dus je heb geen last van hem", zo wordt hij aangeprezen. "En als hij terug is kun je het gewoon uitmaken!" Arme jongen. Hij zal nog lelijk op zijn neus kijken als hij bij thuiskomst merkt dat 'ie geruild is voor een iPod.

Vriendin 2 mengt zich in het gesprek en doet ook haar liefde in de aanbieding. Nu kan ik kiezen. En dat is altijd lastig... Krijg je de vraag wie je het liefste wilt enzo. En "oooh dus je vindt de mijne niet leuk genoeg dus?!" Ja nee, jij doet 'em in de uitverkoop! Tricky business, daar moet je je vingers niet aan branden. Ik zeg dat als ik echt zou moeten kiezen, ik voor vriendje 2 kies. Z'n marktwaarde daalt met de minuut, want hij is altijd op de bank en hij verzint nooooit iets leuks en komt vast met een rothumeur thuis. Ik vermoed dat ze haar waar eigenlijk liever niet kwijt wil. Maar ik wilde toch al niet kiezen. Ik hoef geen chagrijnige tweedehands bankmannen en ook geen flierefluiters die op vakantie vergeten hoe ze moeten smsen. Ik heb mijn muziekjes en besluit dat ik liever mijn iPod hou. En dat is niet eens zo'n dikke met video, het is gewoon een Nano.

Labels: daily-routine

En toen was ik dus daar, bij een vrolijke, feestelijke opening en toen vloog er dus ineens zomaar een heel dienblad met drank door de lucht, recht in mijn decolleté!

Labels: daily-routine

Vroeger was ik een boekenwurm. Zo'n echte. Ik nestelde me in een hoekje op de bank, sloot me af voor al het familiegebeuren om me heen en verslond boeken. In de bieb mocht ik vervroegd van de B- naar de C-boeken, alle interessante boeken onder de B had ik al ruim voor mijn twaalfde uit. De bibliothecaresse kende me en loodste me door de wondere wereld van de boeken voor twaalf jaar en ouder. Eenmaal op de middelbare school was het afwerken van mijn leeslijst geen straf. Integendeel, het was een zegen.

Na mijn vwo-examen ging ik studeren. Algemene Letteren. Geen verrassing... Ik volgde Nederlandse Literatuur: poëzie en proza. Lastig, dat verklaren van boeken. Moeilijke, saaie, oudhollandse boeken. Later, in mijn specialisatiefase waren het de duits- en engelstalige boeken waar ik me doorheen moest worstelen. Over staatskunde, nationale geschiedenis en politieke theorieën. De boeken verdrongen de passie voor literatuur, de passie voor het lezen van boeken waar je heerlijk in kunt verdwalen. Langzaam maar zeker vergat ik mijn liefde voor het geschreven woord.

Maar nu, jaren later is het er weer, terug van weggeweest. Ik lees weer, en hoe! Ik verslind boeken. De één na de ander. Beloof mezelf nog een hoofdstuk voor het slapengaan en als ik het echt niet kan laten doe ik er stiekem nog eentje. Zo las ik de laatste weken van alles. Elementaire deeltjes en Kenteringen van een huwelijk. En gisteren naderde veel te vroeg het einde van De Alchemist. Ik was vast de laatste op aarde die dat juweeltje nog niet gelezen had. Wat een heerlijk boek! Ik voel me reddeloos verloren. Ik wil meer, maar er is geen vers, nieuw en ongelezen boek meer in mijn huis. Geen mooie, ongelezen boeken met een nog ongeschonden kaft.

Heerlijke uren, dagen voor mezelf. De tijd vergeten, papier door mijn vingers, ogen die letters verslinden, letters die woorden vormen en dat je langzamer wilt gaan lezen tegen het einde. Het is even op. Vanavond geen spannend vers en inspirerend boek. Geen geestverrijkende schrijfsels meer binnen handbereik. Misschien moest ik morgen mijn bibliotheekpas maar eens gaan verlengen.

Labels: daily-routine

En gisteren gingen we dus tassen maken, omdat zij straks gaat trouwen...

Labels: daily-routine

Om negen uur 's ochtends vette technobeats en nederlandstalige meezingers draaien op een gehoorbeschadigend volume... het zal je hobby maar wezen. Anderhalf uur later anticipeert een medebuurtbewoner: Op gehoorbeschadigend volume gooit zij er jazz doorheen. Goeiemorgen zonder zorgen, het is een zonnige zaterdagochtend in mijn blok.

Labels: daily-routine

Murphy, kent u hem? Van die wet. Dat alles wat fout kan gaan, ook fout gaat. Ik stel hem persoonlijk aansprakelijk voor het uitvinden van die wet en voor het feit dat alles dan dus ook fout gaat. Bij deze. Een voorbeeld? Waar zal ik beginnen....

Mevrouw De Bruin, Casema en ik
Ik ben al jaren trouwe afnemer van de kabeltelevisie van Casema. U kent ze wel. Ineens vond het bewuste bedrijf het dit jaar nodig de oude bewoonster van mijn kleine paleisje weer eens van stal te halen. "Weet je wat? We laten de rekeningen betalen door Saarrr maar dan sturen we de andere post gewoon op naam van mevrouw De Bruin. Leuk toch? Lekker gek. Ik vond het eigenlijk niet eens zo heel erg, maar het leek me wel een goede daad dit euvel recht te zetten.

Tip! Ga de uitdaging niet aan! Probeer nooit iets recht te zetten bij Casema als het u geen persoonlijk gewin oplevert!

Vier telefoongesprekken en talrijke dubbeltjes per minuut later hoop ik dat eindelijk het misverstand is rechtgezet, maar het heeft heel wat moeite gekost. Na het eerste telefoontje kreeg ik een nieuw abonnement, terwijl ik dat helemaal niet wilde. Ik had al een abonnement en wilde gewoon dat mevrouw De Bruin oprotte. Ik wilde dat de Casema wist dat ik daar woon en niet zij. Het zou helemaal goed komen, maar het werd van kwaad tot erger: Of ik ook even opnieuw aansluitkosten wilde betalen. Terwijl er nooit iets is af- en dus ook niet aangesloten is. Ik betaal al zes en een half jaar de rekening en dat kon mevrouw klantenservice zo ook wel zien. Dus het resultaat van telefoontje twee: het bedrag van de aansluitkosten zou in mindering worden gebracht. En zo geschiedde...

Maar toen ineens, terwijl ik al jaren braaf betaal, en dus ook al mei had betaald, moest ik ineens nog een extra halve maand mei betalen want ik was per 16 mei aangesloten. Ik ben gekke Henkie niet, dus telefoontje nummer drie.... Een tactloze jongeman van de klantenservice besloot dat ik mijn geld niet terug kon krijgen. Ik vertelde hem fijntjes dat het toch mijn schuld niet was dat zij een fout in hun systeem hadden staan en dat ik dus ook niet voor de kosten wilde opdraaien. Dat begreep hij niet. Hij kon ook echt mijn geld niet terugstorten. "Helaas mevrouw, dat gaat niet". Eigenlijk belachelijk dat ik zoveel moeite deed voor 7 euro nog wat, maar ik werd boos. Heel boos. Hoe konden zij denken dat ik in 1 maand anderhalve maand zou betalen? Hij vond het echter erg logisch. Ik niet, maar ik ben dan ook onredelijk. Ik vroeg hem of ik zijn baas kon spreken (Tip! Heerlijk om dat eens te zeggen!), maar dat kon niet. Wanneer dan wel, vroeg ik. "Nooit mevrouw". Witheet vroeg ik hem hoe hij dit ging oplossen. Ik herhaalde hier en daar wat argumenten en uiteindelijk zwichtte hij. Psychologische oorlogvoering door de telefoon. Hij zette me in de wacht om te overleggen. Met als resultaat dat de halve maand zou worden teruggestort. Alhoewel hij daar wel vreselijke problemen met zijn baas om zou krijgen. Ik bedankte hem voor de moeite en wenste hem succes met de baas. Sukkel.

Paar dagen later... ik bekijk mijn afschrijvingen. Jawel hoor! Twee hele maanden betaald! Voor mevrouw De Bruin en voor mezelf... U snapt het al: telefoontje vier! Dit keer een vriendelijke jongeman. Hij begreep ook wel dat ik niet twee keer wilde betalen voor 1 aansluiting en zou het bedrag terugstorten. Ik vertelde hem dat dat niet hoefde omdat ik zelf de incasso al terug had laten storten, maar verzocht hem toch vriendelijk om te zorgen dat dit in juni niet weer gebeurt. Ik hoop erop. Ik duim heel hard. Duimt u met me mee?!...

Fietsellende
Gistermiddag, afspraak voor mijn werk. Ik pak mijn Amersfoortse fiets en tsjak! De ketting eraf. Erg klote, maar gelukkig kon ik een fiets lenen.
Vanochtend. Mijn Utrechtse fiets. Bijna op het station en psssssjt. Lekke achterband. Ik trakteer mezelf op een ongewone luxe en vraag de jongen van de fietsenstalling hem te plakken. Dat kan maar ik moet wel vooruit betalen. Dat doe ik braaf en vanavond sta ik bij dezelfde stalling om mijn fiets te halen. Band? Lek. "Kon vast niet geplakt worden mevrouw, maar ik weet het niet. Ik ben van de andere ploeg." Of ik dan mijn geld terug kan krijgen. "Nee dat kan niet want dat zit in de kas van de andere ploeg." Ik zeg nog: "Maar jullie zijn toch collega's? Van dezelfde stalling?" Nee mevrouw, kan niet. Is niet mijn probleem. Ik antwoord dat het ook niet mijn probleem is. Maar dat is het wel. Want ik heb nog steeds een lekke band en ik ben 7,50 armer. Voor niets. De jongen begrijpt me niet. Hij heeft geen tijd. Hij zit te eten, dat zie ik toch?! Na veel vijven en zessen en zeker 20 minuten debatteren met een verbaal en verstandig niet zo vaardig sujet besluit ik dan maar verstandig te zijn. Ik mag een briefje schrijven voor de ochtendploeg en neem een OV-fiets mee. Ik koop wel een nieuwe binnenband en hoop dat ze die er dan morgen voor niets inzetten.

Hoe het toch nog goed kwam...
Onderweg naar de HEMA voor een binnenband kom ik een oude schoolvriendin tegen. We waren goeie maatjes in 4 Havo en hebben elkaar jaren niet gezien. We komen elkaar soms nog tegen in de stad, zo'n drie keer per decennium. Snel is het gesprek vertrouwd. X een kind, Y getrouwd. Wij? Nog/weer single. Ze steekt me wat betreft het fietsendrama een hart onder de riem: "Zen, Saar, zen".... En: "op de schaal van 1 tot 10 van wereldrampen is dit verwaarloosbaar." Ik moet lachen. Ze heeft gelijk. Alleen kalmte kan u redden. We wisselen mailadressen uit en beloven elkaar snel iets te gaan drinken. Dat maakt mijn dag goed.

Mij krijg je er niet onder, maar kan iemand alsjeblieft die sukkel van een Murphy voor me omleggen?...

Labels: daily-routine

Het moet er eens van komen, in mijn hoofd speelt al maanden de vraag hoe mijn bedrijfje moet gaan heten. Het is lijkt misschien niet zo heel belangrijk, maar ik heb het gevoel dat met een mooie naam mijn eigen praktijkje in mooie dingen pas echt geboren wordt. Naamgeving dus. Moeilijke zaak, want al heb ik veel met taal, de naam moet wel vrij zijn als nl-domein, of desnoods als com. En dat maakt het lastig. Want de meeste mooie namen zijn bezet door mensen die vergelijkbare activiteiten ontplooien als ik. Communicatiebureautjes, vormgevers, stylisten en reclamebureaus. Kennelijk is er iets universeels in bedrijfsnamenland.

Frustrerend is het als je de perfecte naam vindt maar het domein is bezet en verwijst door naar een bedrijf dat op het eerste gezicht niets met de naam te maken heeft. Zo bedacht ik Gist. Gist doet rijzen. Gisting is een bijzonder proces. Mooi woord. Kort, krachtig. Maar de url komt uit bij DSM. Slim van de communicatiemensen daar. Jammer voor mij. Naamgeving dus. Zingeving.

Met een woordenboek, notitieboekje en laptop bij de hand zit ik vandaag op de bank. Op zoek naar dé naam, de naam van mijn kind. Zodat ze kan gaan leven. Zodat ze kan gaan groeien en bloeien. Suggesties zijn welkom, want wie weet weet u iets dat ik nog niet weet.

Labels: daily-routine

Woensdagavond op het terras. We zitten al met zijn drieën en nummer vier schuift aan.
Smak, smak, smak.
"Hee Saar, alles goed?"
"Ja prima!"
"Echt waar?"
"Ja hoor! Alles gaat zijn gangetje"
"Maar ik zag allerlei alarmerende berichten langskomen op msn."

Je kent ze wel, die persoonlijke boodschapjes die je tegenwoordig achter je schermnaam kan tiepen. Boodschapjes om je gemoedstoestand mee te verduidelijken of, in mijn geval kennelijk, in een mist van vaagheid te hullen.

Ik grinnik: "O ja? Wat dan?!"
"Ja weet niet... iets met verdoofd ofzo"
"Oh... verdoofd en verbeterd?"
"Ja inderdaad."
"Nou, ik was dus maandag naar 't ziekenhuis, om mijn moedervlekken. Ik dacht voor een intake, maar de dermatoloog stelde voor me meteen maar even onder handen te nemen. Met verdoving dus, dat wel"
"Ahaaa... ik dacht dat je alweer een blauwtje had gelopen"

In het 'alweer' klonk een lichte bezorgdheid door. Lief, maar niet terecht. Sta ik bij mijn vrienden bekend als zij die er tegen wil en dank een sport van maakt blauwtjes te lopen? Als ik ze loop, die blauwtjes, dan is het inderdaad regelmatig weer een klein persoonlijk drama. Ik hou niet van blauw. Lief dat mijn vriend in kwestie het zich zo aantrekt maar in dit geval is de bezorgdheid volledig onterecht.

"Maar wat was dat dan met dat je niet wilde praten?"
"Just because I don't say anything, doesn't mean I don't like you?"
"Ja precies, ook niet bepaald vrolijk"

Nummer drie mengt zich in het gesprek en zegt dat dat toch reuze meevalt. Ik zeg niets maar ik vind je toch aardig. Ik vertel dat het een zin is uit één van mijn favoriete liedjes en dat ik het wel toepasselijk vond in de situatie dat mijn msn op de achtergrond stond te zoemen terwijl ik met heel andere dingen bezig was.

"Oooh, dus het gaat gewoon goed met je?!"
"Ja, echt waar. Prima!"

Labels: daily-routine

Gisteren ging ik met de trein naar mijn ouders, die wonen in Overijssel. Ik kocht op station Amersfoort een mooie bos bloemen voor mijn moeder. Pioenrozen denk ik. En toen stapte ik weer in de trein, de intercity naar Enschede. Ik stapte in Deventer over met mijn grote roze tas en mijn mooie bos bloemen, de stoptrein naar Almelo. Op mijn bestemming aangekomen stap ik uit. Ik loop richting het huis van mijn ouders en ergens halverwege merk ik dat ik de bloemen in het bagagerek heb laten liggen! Te laat, de trein is al minstens bij het volgende station.

Stampvoetend loop ik al bellend met 1888 verder. Bij 1888 kunnen ze me alleen het nummer van 9292 geven als ik om het nummer van station Almelo vraag. Waar-de-loos. Op het moment dat ik het huis van mijn ouders binnenstuif met een blik op onweer vraagt mijn moeder of ik nodig naar de wc moet. Daar komen de tranen. Ik huil als ik boos ben. En nu ben ik even heel erg boos. Boos op mezelf. Op mijn domheid. Na nog een paar telefoontjes blijk ik de bloemen niet te kunnen achterhalen. Ik hoop dat een conducteur of een reiziger ze mee naar huis heeft genomen en er nu vreselijk van geniet. Het idee dat mijn mooie boeket - dat ook nog eens niet goedkoop was - ergens in een trein of vuilnisbak ligt te verleppen voelt ondraaglijk.

Het duurt een tijdje voor het gevoel wegebt. Ter afleiding stel ik voor dat we gaan autorijden. Dat ik ga autorijden. Dat klinkt als een magere afleiding maar ik rij veel te weinig dus het is goed. We rijden naar het misschien-wel-nieuwe huis van mijn ouders. En ineens ben ik ze een beetje vergeten... de mooie witte pioenrozen.

Labels: daily-routine

Het was nog even spannend, want met mijn suffe hoofd raakte ik mijn camera een beetje kwijt... Mijn derde camera in 2 jaar. Het zou toch niet?... De eerste ging stuk, de tweede werd gejat en nu dit weer... Maar gelukkig was 'ie gewoon daar in dat andere huis, op tafel een paar straten verderop. Samen met mijn zonnebril en mijn fietssleutel. Suf hoofd, zoals ik al zei...

Maar nu dan toch echt, op veler en vriendelijk verzoek... de foto's van het Bevrijdingsfestival Utrecht in Park Transwijk. En aan mijn nieuwe vrienden: wel even een berichtje achterlaten hè?... Ik ben benieuwd of jullie me nog hebben kunnen vinden!


5 mei 2007 - bevrijdingsfestival utrecht

Labels: daily-routine

Labels: daily-routine

Het was vannacht rond tweeën, mijn bed trilde, het rommelde, mijn huis trilde. Het leek wel even onweer maar het was anders. Onweer laat je bed niet trillen volgens mij. Er volgde ook geen knal op het gerommel. En ik schudde echt heen en weer. Ik weet het bijna zeker: aangezien het bed niet is ingestort, moet het een aardbeving zijn geweest. Meerdere keren kwam het terug, maar ik kan er nergens iets over vinden. Niet op het nieuws, niet op internet. Nergens niet. U denkt wellicht dat ik gek ben. Ik begon dat zelf eerlijk gezegd ook te denken, maar het was er eentje. Heus waar! En een echte bovendien. En degene die zegt dat het niet zo was, mag mij vertellen wat het dan wel was, wat ik voelde.

Labels: daily-routine

Hoe je in mijn droom terechtkwam is me werkelijk waar één groot raadsel. Iedere keer verras je me met je komst. Je was al een poos niet langsgeweest. Ik had niet eens aan je gedacht de laatste tijd. Maar ineens was je er weer. Zonder waarschuwing, zonder reden. En toen ik wakker werd, was je er nog steeds. In mijn hoofd, niet met je hoofd op het kussen naast me. Verward wreef ik de slaap uit mijn ogen. Verward maar niet verontrust en al helemaal niet ondersteboven. Een flauwe glimlach.

Ik had je willen vragen hoe het met je gaat. Of je gelukkig bent. Of je nog weleens aan mij denkt. Of ik soms ook zo brutaal ben om zomaar ineens plompverloren en totaal onverwacht jouw dromen binnen te stommelen. Ik vroeg het niet. Het was zo vertrouwd, alsof je er hoorde te zijn. In het wakkere leven hou je je opvallend gedeisd, maar in mijn droom was je bij me. En we praatten, we zoenden, we hielden elkaar vast. Niet voor de eeuwigheid, enkel voor het moment, voor wat ooit was. En het was goed. En dat was alles wat er was.

Labels: daily-routine

Een zonnige zondagmiddag en een goede reden om naar buiten te gaan: Earth Day en een fietstocht langs biologische boerderijen in de omgeving. Eigenwijs fietsen we de route in tegengestelde richting, met als tragisch gevolg dat we als allereerste fietsers bij de laatste boerderij aankomen, waar heerlijke hapjes worden bereid waar we nog helemaal geen zin in hebben. Gelukkig zijn ze toch nog niet klaar en gelukkig leren we nog wat: koeien houden ook van zon. Dat melk uit de koe komt en niet uit de fabriek, dat wisten we al. Maar soms komt melk ook uit een geit. En als een geit niet gemolken wordt slepen haar uiers over de grond.

We fietsen verder, we leren veel. Over de contrasten tussen landbouw in Azië en de westerse wereld, de commercie versus kleinschalige landbouw en de zin van het leven. We ontdekken het landschap met op de achtergrond toch steeds de stad. De lelijke stad. Wie heeft die roestige dooie hond op de Uithof durven bouwen. Geen gezicht, maar dat is heel persoonlijk...

Over de zin van het leven kunnen we duidelijk zijn: het gaat om de mooie momenten die je meemaakt. De dingen die zin geven, maar vooral ook de dingen die jouw zin geven. De bloesem in de boomgaard, de smaak van de eerste aardbeien en slapen in de zon. Een fijn samenzijn met vrienden, een zomerse lentedag op de fiets. We genieten, we genieten met volle teugen en trappen flink door. Bij het eindpunt drinken we een drankje op een overvol terras. Dan storten we in en gaan naar huis.

Een fijne dag. Een zindag. Een mooie dag voor in mijn langetermijngeheugen.

Labels: daily-routine

"er zit iets op je neus"
"ja, mascara"
"oh jaa? waarom doe je dat?"
"vind ik leuk"
"hoe oud ben je?"
"31"
"jeetje, ik dacht 21"
"ja want zelf ben je ook een stuk jonger hè?"
"25"
"ja dat dacht ik al, en een beetje ballerig. is het niet warm, met dat jasje?"
"nee hoor da's fijn"
"ah tuurlijk. je studeert geschiedenis hè?"
"ja, hoe weet jij dat nou?!"
"makkelijk zat, dat zie ik zo."
"oh... ga je mee wandelen langs de gracht, verder niks hoor! gewoon lopen"
"ja tuurlijk.... nee ik wacht nog even op mijn vriendin daar en dan ga ik slapen"
"zucht"
"ja ik ben ook al wat ouder hè?... dan krijg je dat"
"ga nou mee wandelen..."
"het enige dat ik nog ga doen is fietsen... naar huis!"
"..."

Labels: daily-routine

Het was weer eens zover. Al dagen buikpijn, of eigenlijk meer een baksteen in mijn buik. Ik voel me net een puber en twijfel aan alles, vooral aan mijn eigen leukheid. En dan zijn er nog de Existentiële Twijfels: waarom gebeurt dit. Begrijp ik mezelf wel goed? Hou ik mezelf niet een heel klein beetje voor de gek? De radertjes in mijn hoofd draaien op volle snelheid. Ik zal dit akkefietje weleens snel en efficiënt uit de weg ruimen. Ik hou niet van onzekerheid. Niet kunnen eten, niet kunnen slapen, het is niets voor mij, maar ondertussen val ik kilo's af. Sonja Bakker is er niets bij. Ik koop lekkere dingen om mezelf tot eten te dwingen. Mijn overheerlijke dure maaltijd afgelopen zaterdag in het restaurant liet ik voor een groot deel staan. Zonde want het was heerlijk, maar ik kon het gewoon niet op. Nee, met mij valt weinig lol te beleven als ik verliefd ben. Ik geef me er dan ook liever niet aan over. Niet voor rede vatbaar en er kan geen glimlachje af. Ik vind er niets aan maar soms overvalt het me, als een regenbui bij een heldere hemel. Dan leg ik de puzzelstukjes bij elkaar, maak de optelsom en kom er ondanks mijn gebrekkige talent achter dat 1 en 1 samen 2 is. En dan vervloek ik die verdomde hormonen die dit allemaal mogelijk maken. Misschien dat ik daarom ook niet van chocola hou, ze zeggen dat dat hetzelfde gevoel geeft. Ik vind er gewoon niets aan.

Godzijdank kwam gisteren de verlossende sms: hij is niet op mij. Zo, dan kunnen we nu tenminste weer met een opgelucht gevoel en een gerust hart verder met leven.

Labels: daily-routine